Jij overgewicht?

 Bij de bedrijfsarts. “Ik probeer af te vallen omdat ik te zwaar ben, maar ik was helaas juist 2,5 kilo aangekomen.” Bedrijfsarts: “Wat is uw gewicht?” 

“Een paar weken terug bij de diëtiste was het 95,5 kilo met kleding en zonder schoenen. Ik ben 1.83 meter en dan kom je op een BMI van 28 à 28,5.” Bedrijfsarts: dat is fors dat had ik niet verwacht.”

Ik herken het dat mensen niet doorhebben dat ik overgewicht heb. Ik ben lang, dus valt het minder op. Ik weet hoe ik mij leuk kan kleden, zonder dat gelijk alle aandacht naar mijn buik gaat. Mijn gezicht is wel wat voller geworden. Ik heb niet meer het hele smalle gezicht van vroeger. Maar ondanks dat ik inmiddels wel een beetje een onderkin heb, heb ik niet echt een hele “bolle kop”. En daarnaast tekent vermoeidheid zich snel af in mijn gezicht, waardoor mijn gezicht smaller lijkt.

Als ik tegen mensen vertel dat ik graag 15 kilo zou willen afvallen wordt ik vaak verdwaasd aangekeken. Ze lijken nog net niet te zeggen: “Is dat niet heel ongezond? Wordt je dan niet te mager?” Ik weet dat ik het niet moet doen, maar automatisch ga ik mijzelf dan toch verdedigen. Als ik naar de 80 kilo kan gaan, dan kom ik op een BMI uit van 23.9. Een prima score dus. Helemaal geen ondergewicht.

De BMI-score is natuurlijk niet heilig en er zijn inmiddels ook al varianten die iets nauwkeuriger zouden zijn. Maar feit is, dat ik mij niet prettig voel met mijn huidige gewicht en dat ik daarnaast toch al de nodige gezondheidsproblemen heb door mijn vitamine B12 deficiëntie (chronisch vermoeid, chronische pijn o.a. in rug en knieën, snel buiten adem, dronkemansgang, tegen dingen aanlopen, etc). Dus het is voor zowel mijn mentale als mijn fysieke gezondheid goed als ik wat kilo’s kwijt zou kunnen raken. 

Helaas is hard gaan sporten weer niet goed voor mijn herstel van mijn B12 deficiëntie. Als ik daarin steeds over mijn grenzen ga, dan moet ik de B12 gaan gebruiken voor de incidentele schade aan mijn spieren ontstaan door het sporten. Bij een gezond persoon bevordert dat het sterker maken van de spieren, bij mij belemmert het mijn algehele herstel. Het is dus steeds zoeken naar de juiste balans. Ik beweeg daarom minder dan ik zou willen en dat is voor het afvallen niet erg bevorderlijk.

Uiteraard doe ik mijn best om op mijn voeding te letten, maar vaak te moe zijn om gezond te koken is  daarin niet echt een fijn gegeven. En wie kent dat niet? Je bent futloos, je energievoorraad is flink gedaald en je neemt toch even die suikerbom. Je weet dat het averechts werkt, maar toch probeer je er je energie uit te halen. Herkenbaar toch? Kortom ik doe mijn best om gezond te eten, maar ik ben geen heilige.

En als ik een keer een patatje haal of een ijsje, dan kan ik dat rustig midden op straat opeten. Niemand die mij met veroordelende blikken aankijkt. Hooguit van mijn moeder een keer een opmerking, omdat zij weet hoe graag ik wil afvallen en ze mij daarin wil steunen. Maar dat is dan geen veroordeling maar een aanmoediging. 

Maar wat als ik 20 cm kleiner was geweest? Wat als ik wel een “bolle kop” had gehad? Wat als mijn buik wel meer op zou vallen? Had ik dan ook nog steeds rustig een ijsje kunnen op straat? Of zouden de mensen dan wel achter mijn rug om gaan fluisteren: “Kijk haar eens eten! Vind je het gek dat ze zo dik is?” 

Ik ken ze helaas. Mensen waarbij het wel meer opvalt , dat ze “wat steviger” zijn en die constant te maken hebben met vooroordelen: dat het vast hun eigen schuld is dat ze te dik zijn. Moeten ze maar niet zo ongezond eten. Moeten ze maar meer sporten. Een vooroordeel is zo snel gemaakt. Maar ken je ook de achtergrond van iemand? Weet je hoe hard hij zo zij haar best doet om op een gezond gewicht te komen? Vooroordelen doen pijn. Het resulteert er vaak in dat mensen zichzelf niet meer durven zijn. Of in dit geval niet meer op een openbaar terrasje durven te gaan zitten. 

Ik kwam vroeger geen grammetje aan. We hadden een bakkerij in de familie. We kregen vaak overgebleven gebak mee naar huis en zodoende was het meer regel dan uitzondering dat ik meerdere gebakjes at in het weekend. 

Ik bleef echter een slanke den. Sterker nog: ik kreeg vaak te horen dat ik ondergewicht zou hebben. Ik had geen ondergewicht. Ik zat netjes binnen de BMI. Dit veranderde toen ik aan de antidepressiva ging. In 1,5 jaar tijd kwam ik iets van 15 kilo aan. Ik trok aan de rem, want ik wilde dit proces stoppen. Ik ging naar mijn huisarts voor een  verwijzing en met hulp van de diëtiste kwam ik weer op een gezond gewicht. 

Het is een tijd goed gegaan, tot ik helaas weer steeds meer aankwam en ik nu dus op zo’n 95 kilo zit. De grens van de 100 kilo komt zo wel schrikbarend dichtbij. En toch geloven mensen vaak niet dat ik overgewicht heb. En krijg ik als er iets lekkers aan geboden wordt nog vaak te horen: dat kan je best hebben. 

Niet alles is wat het lijkt. Laten we ons dat wat meer gaan beseffen in de omgang met onze medemens. Het kan zoveel pijn besparen.