Posts

Een maand vol avonturen

Afbeelding
Speciale gelegenheid Vanmiddag heb ik wat lekkers gekocht voor de katten: Sheba. Dat heb ik meestal niet in huis. Sheba klinkt wel erg luxe en ze krijgen het alleen bij speciale gelegenheden. De andere dagen van het jaar doen ze het heel goed op de zakjes van Felix in combinatie met brokjes, welke dan weer niet van Felix zijn. Maar dat terzijde. Maar maandag is het een bijzondere dag. Want maandag is Amos jarig. Zijn 15de verjaardag alweer.   Aandacht vragen Het is echt een oude heer aan het worden. Veel slapen en op de momenten dat hij wakker is vindt hij het, naast lekker eten en daar uitgebreid om vragen, heerlijk om te kroelen. Lekker op schoot. Vooral op de momenten dat het even niet uitkomt. Precies op schoot springen als je op wilt staan. Of jezelf op schoot wurmen als het vrouwtje aan het eten is. Of boven op het toetsenbord gaan liggen als het vrouwtje aan het werk is. Over het toetsenbord heen lopen werkt trouwens ook heel goed. Dat is vooral leuk als het vrouwtje net een...

Luisteren! Waar heeft een chronisch zieke behoefte aan?

Veel chronisch zieken herkennen het wel. Ze luchten hun hart bij iemand, vertellen waar ze tegenaan lopen en krijgen vervolgens allemaal goedbedoelde adviezen. Goedbedoeld ja, dus je wilt er ook niet boos over worden, maar oh wat zou je graag willen roepen: hou je kop, je weet niet waar je het over hebt. Je houdt je echter in en probeert zo rustig mogelijk uit te leggen, dat je die adviezen al lang geprobeerd hebt en je legt voor de zoveelste keer uit waarom ze je probleem niet oplossen. Of je zegt allemaal maar: “dank je wel, ik zal het eens proberen”. Ondertussen voel je je niet begrepen.   Als ik aangeef, dat ik vaak te moe ben om te koken, dan krijg ik geheid weer de tip: kook dan voor meerdere dagen en vries het in. Ik kan die tip echt niet meer horen. Denken mensen nu echt, dat ik dat na al die jaren ziekzijn nog nooit gedaan heb? Denken ze nu echt, dat ik daar nog nooit aan gedacht heb? Uiteraard kook ik (als het me een keer wel lukt) vaak voor meerdere dagen. Daar is mijn...

Tussen wal en schip

Nederland is een land met heel veel regels aangaande voorzieningen. Zo op het eerste gezicht lijkt het een mooi systeem. Als je te weinig te besteden hebt, dan zijn er mogelijkheden voor toeslagen. Vanuit de zorgverzekering kun je vergoedingen krijgen als je medische hulp nodig hebt. Huishoudelijke hulp als je het zelf niet meer kunt. Maar is het systeem wel zo rooskleurig? Vallen er niet te veel mensen buiten de boot, die geen recht hebben op voorzieningen maar de voorzieningen wel echt nodig hebben? Vanuit mijn eigen ervaringen neem ik jullie mee in deze wereld. Een wereld van toch vaak behoorlijk starre regels.  Door het vaak gepest en buitengesloten zijn op de middelbare school heb ik een angststoornis ontwikkeld. Na dit lang voor mijzelf ontkent te hebben besloot ik in 2003 (ik was toen 21) om hulp te zoeken binnen de GGZ. Ik werd van de ene GGZ naar de andere GGZ gestuurd, ik kreeg het ene label na het andere label en het ene GGZ trauma na het andere, maar ik werd niet geholp...

Jij overgewicht?

  Bij de bedrijfsarts. “Ik probeer af te vallen omdat ik te zwaar ben, maar ik was helaas juist 2,5 kilo aangekomen.” Bedrijfsarts: “Wat is uw gewicht?”  “Een paar weken terug bij de diëtiste was het 95,5 kilo met kleding en zonder schoenen. Ik ben 1.83 meter en dan kom je op een BMI van 28 à 28,5.” Bedrijfsarts: dat is fors dat had ik niet verwacht.” Ik herken het dat mensen niet doorhebben dat ik overgewicht heb. Ik ben lang, dus valt het minder op. Ik weet hoe ik mij leuk kan kleden, zonder dat gelijk alle aandacht naar mijn buik gaat. Mijn gezicht is wel wat voller geworden. Ik heb niet meer het hele smalle gezicht van vroeger. Maar ondanks dat ik inmiddels wel een beetje een onderkin heb, heb ik niet echt een hele “bolle kop”. En daarnaast tekent vermoeidheid zich snel af in mijn gezicht, waardoor mijn gezicht smaller lijkt. Als ik tegen mensen vertel dat ik graag 15 kilo zou willen afvallen wordt ik vaak verdwaasd aangekeken. Ze lijken nog net niet te zeggen: “Is dat nie...

Mijn medische zoektocht

  Regelmatig krijg ik de vraag, wanneer zijn je klachten begonnen? Ik merk dat ik eigenlijk geen antwoord kan geven op die vraag. Ik geef dan vaak maar aan, dat het minimaal 22 jaar geleden is. Ik pak dan als beginpunt mijn eerste behandelingen bij een fysiotherapeut. Ik was een jaar of 18 en had al langere tijd een brandende pijn in mijn bovenbeen. Sindsdien kwamen er steeds meer klachten bij en begon het echte stapelen: schouderklachten, rugklachten, slepende vermoeidheid, buikpijn, duizeligheid, knieklachten, hoofdpijn, enz. Teveel om op te noemen. En dan heb ik het alleen nog maar over de lichamelijke klachten. Lange tijd heb ik gepoogd om die zo veel mogelijk gescheiden te houden van mijn psychische klachten. Niet omdat ik de link tussen lichamelijke klachten en psychische klachten helemaal ontken, maar als reactie op al die keren, dat mijn lichamelijke klachten volledig onder het psychische tapijt werden geschoven. En op een gegeven moment begin je dan zelf ook te twijfelen. ...