Een maand vol avonturen

Speciale gelegenheid
Vanmiddag heb ik wat lekkers gekocht voor de katten: Sheba. Dat heb ik meestal niet in huis. Sheba klinkt wel erg luxe en ze krijgen het alleen bij speciale gelegenheden. De andere dagen van het jaar doen ze het heel goed op de zakjes van Felix in combinatie met brokjes, welke dan weer niet van Felix zijn. Maar dat terzijde. Maar maandag is het een bijzondere dag. Want maandag is Amos jarig. Zijn 15de verjaardag alweer.
 
Aandacht vragen
Het is echt een oude heer aan het worden. Veel slapen en op de momenten dat hij wakker is vindt hij het, naast lekker eten en daar uitgebreid om vragen, heerlijk om te kroelen. Lekker op schoot. Vooral op de momenten dat het even niet uitkomt. Precies op schoot springen als je op wilt staan. Of jezelf op schoot wurmen als het vrouwtje aan het eten is. Of boven op het toetsenbord gaan liggen als het vrouwtje aan het werk is. Over het toetsenbord heen lopen werkt trouwens ook heel goed. Dat is vooral leuk als het vrouwtje net een werkmail aan het typen is en er dus goed opgelet moet worden dat deze vervolgens niet verstuurd wordt met onbegrijpelijke letter- en tekencombinaties. Maar ja, alsof dat Amos wat boeit. Het gaat hem om de aandacht. Zoveel mogelijk aandacht van het vrouwtje vragen lijkt hij vaak te denken. En die aandacht krijgt hij ook zeer regelmatig hoor. Ook op momenten dat hij er niet om vraagt. Al lijken die momenten bij een nogal mensgerichte kat vrij schaars te zijn. Hij vraagt immers zelf al vaak om aandacht.

 
Een tikje en een likje
Die aandacht krijgt hij niet alleen van het vrouwtje. Fara vraagt op haar beurt aandacht van Amos. Dan beukt ze hard met haar koppie tegen Amos aan. Heel lief bedoeld, maar Amos moet daar nog een beetje aan wennen. Maar meer dan een klein tikje uitdelen zal hij niet doen. Amos is een hele gemoedelijke kat. En stiekem ben ik er ook al getuige van geweest dat hij Fara een likje in plaats van een tikje geeft.
 
Paniek
Gelukkig is de rust weer wedergekeerd rondom Fara. Dat was een maand geleden wel anders. Toen was het paniek. Paniek omdat Fara nu echt zoek was. Ik zeg bewust nu echt. Fara is namelijk kampioen verstoppertje spelen. Zij lijkt het hierin zelfs van Zeta te winnen. En dat wil wat zeggen. Want Zeta was er ook wel heel goed in. Maar goed, Fara was nu dus echt zoek. In de nachtelijke uren was ze stiekem het huis uit geglipt. Die ene keer dat ik iets niet helemaal goed afgesloten had voor de nacht en de eerste poging van Fara om weg te glippen. Overdag stond de deur namelijk heel vaak open en taalde ze daar helemaal niet naar. Zo kon het gebeuren dan Fara in de nacht van 4 op 5 augustus stiekem naar buiten glipte. Niet dat mij dat gelijk opviel. Overdag zat Fara namelijk nog steeds diep weggedoken en voor Fara haar rust ga ik ook niet steeds op zoek waar ze zit. En de maaltijd van zondagavond had ze al opgegeten. Anders was het mij opgevallen dat ze haar schoteltje niet leeg had gegeten. 

Zoektocht
Op een gegeven moment begon ik toch serieus nattigheid te voelen. Ik begon met kijken of ze op de voor mij bekende verstopplekken zat en eindigde met het hele huis overhoop halen: spullen aan de kant, complete meubels aan de kant, het hele huis één grote puinhoop, maar waar ik ook keek, geen Fara. Niet onder één van de bedden, niet achter de dozen met hobbyspullen onder mijn naaitafel, niet in de kledingkast, niet boven op de plank met mappen, niet achter de wasmachine. Ze bleef zoek en langzaam maar zeker drong het tot mij door dat ze echt niet meer in huis zat. En toen begon de paniek toe te slaan. Fara was ontsnapt en nog niet zo ver dat ze kwam als je haar riep. Dan rijst de vraag: hoe krijg je een bange kat weer te pakken? De zoektocht buiten begon. Eén van de kattenbakken werd naar buiten verplaatst en in de nachtelijke uren zorgde ik dat er voer stond in mijn tuin. Daarnaast bestelde ik een wildcamera met nachtzicht. Het idee van die wildcamera was, dat ik haar kon betrappen als ze in de nachtelijke uren van het voer at. Wat ik ook probeerde met die camera, de bewegingssensor reageerde niet op nachtelijke beweging. Zo kon het dus gebeuren dat ik zeker wist dat er ’s nachts van het voer gegeten was, maar ik er geen beelden van had op de camera. Dus bleef de vraag: wie heeft het voer opgegeten? Erg frustrerend. Ik hoopte dat ik Fara kon betrappen met de wildcamera en vervolgens gericht een vangkooi plaatsen. Maar ondanks de vele contactmomenten met de verkoper van de camera deed de camera niet wat ie moest doen. Na meerdere nachten proberen met de camera en de hele wijk ’s nachts rondlopen met een zaklamp veranderde ik daarom van strategie. Mijn buurman die ook meermaals meedeed met de nachtelijke patrouilles en ik waren doodmoe.
 
Vangkooi
Het was inmiddels woensdag 14 augustus. Ik besloot op goed geluk een vangkooi, die ik na de nodige vertraging ontvangen had, in mijn tuin te zetten. Karton op de bodem zodat het fijner aanvoelde voor de gevoelige kattenpootjes. Ik zou het zelf ook niet fijn vinden om met blote voeten boven op een rooster te moeten zitten. Natvoer in de vangkooi gelegd. Dat ruikt toch een stuk sterker dan droge brokjes. Toen ik naar bed ging heb ik de vangkooi op scherp gezet. Op hoop van zegen. Ik had de wekker gezet en om 2 uur stond ik gereed voor weer een nieuwe, nachtelijke patrouilletocht door de wijk. Maar eerst de vangkooi in de tuin controleren. Ik loop de deur door, de tuin in en keek naar de kooi. Zou ze er inzitten? Ik kon het nog niet zien. Voor het geval het zou gaan regenen had ik een vuilniszak over de kooi gelegd. Terwijl ik naar de kooi loop probeer ik onder de vuilnis door te kijken. Zit daar nu iets? Ja volgens mij zit er een dier in. Heel stilletjes. Inmiddels bij de kooi aangekomen doe ik de vuilniszak aan de kant en kijk ik in de bange ogen van een kat. Er gaat van alles door mij heen. Ik kan nog niet geloven dat ze het werkelijk is. Ik kijk naar de tekening op de kop. Een heel markante tekening bij Fara. De streep op de kop klopt. Heeft de kat in de kooi een zwart kinnetje? Ja! Langzaam dringt het tot mij door: “Ik heb Fara weten te vangen.” Ik begin te hyperventileren en weet niet wat ik moet doen. Vol emotie herhaal ik steeds weer: “Fara meisje, ik kan het niet geloven, ik ben zo blij”, zo blij”.
 
In de buurt
 Al die tijd heeft ze dus in de buurt gezeten. Waarschijnlijk in de struiken waar ik meermaals letterlijk zelf ingekropen was. Ze is niet ver weggeweest. En mogelijk is ze ongezien ’s nachts zelfs een aantal keren naar binnen gekomen. Op momenten dat ik de deur open had gezet en zelf in de wijk aan het zoeken was naar haar.
 
Weer thuis
Als ik mijzelf weer een klein beetje bij elkaar geraapt heb til ik de kooi naar binnen. Fara is weer thuis. Pas toen ik kooi van de woonkamer naar de werkkamer had verhuisd, durfde ik het deurtje open te maken. Fara zat weer veilig in haar kamer. Ik zette eten voor haar neer en sloot de deur. We moesten eerst allebei tot rust komen.

In de vervoersbak

De volgende dag, moe maar nog in volle euforie dat Fara weer thuis was moest ik in een beslissing nemen. Op vrijdag stond de Apk-keuring bij de dierenarts gepland. Laten we die doorgaan? Na overleg met de dierenarts besloten we van wel. Beter nu doorpakken dan over een paar weken weer opnieuw zoveel stress. Dus met gevaar voor eigen leven en in een poging om zo rustig mogelijk te blijven, startte ik vrijdag mijn pogingen om Fara in de vervoersbak te krijgen. Daar was ze het uiteraard niet mee eens. Ik had Fara nog nooit proberen op te tillen. Ik heb echter genoeg ervaring met bange katten om te weten dat ze dat niet leuk zou vinden. Voorzichtig probeerde ik Fara dus zodanig te sturen dat ze uit zichzelf de vervoersbak in zou lopen. Rustig haar beweegruimte steeds kleiner maken met de opening van de vervoersbak in haar vluchtroute. Helaas Fara vond steeds toch weer een andere vluchtroute. Dus uiteindelijk zat er niets anders op dan haar toch in haar nekvel te pakken. Mijn hart bloedde, wetende dat het haar nog meer stress zou bezorgen. Maar ze heeft mij teruggepakt. Een paar mooie bijtafdrukken in mijn ene arm en een zeer pijnlijke haak van haar nagel in mijn andere arm. Die ging echt diep mijn pols in. Maar ik gaf niet op en ik kreeg haar in de vervoersbak. Toen Amos nog in de vervoersbak en we konden gaan.

Bij de dierenarts

Amos was als eerst aan de beurt. Hij kreeg een compliment dat hij zo mooi op gewicht was gebleven. In tegenstelling tot vorig jaar geen problemen met zijn gebit. Dus dat was mooi. Hart en longen klonken ook goed. Hij werd goedgekeurd en de vaccinatie kon er in. Als beloning mocht Amos vrij rondlopen door de behandelkamer. Fara was aan de beurt. Dat moest met iets meer beleid gebeuren. We hebben haar met bak en al gewogen. Terug op de behandeltafel haalde de dierenarts haar voorzichtig uit de vervoersbak. En terwijl de dierenarts zich over Fara ontfermde kon ik de bak wegen. Na een simpel rekensommetje wisten we toen dat Fara zo’n 2,98 kilo weegt. Een tenger katje dus ten opzichte van Amos die op 5,39 kilo uitkwam. Ook Fara werd goedgekeurd en kreeg haar vaccinaties.
 
Assertiviteitstraining
Toen konden we weer naar huis. Hoe zou ze het daar gaan doen? Ik hield rekening met een flinke terugval. Maar het tegendeel bleek waar. Ze durfde vaker en verder de woonkamer in te komen en ik zag haar voor het eerst met haar staart mooi omhoog, als een vraagteken. En iedere kattenkenner weet: een kattenstaart in de vorm van een vraagteken is een goed teken. Ze begint steeds meer naar Amos toe te trekken met de eerder genoemde kopstoten. Amos sputtert nog wat tegen, maar dat gaat wel goedkomen. Ik vermoed dat ze binnenkort naast elkaar liggen te slapen. En eenmaal is Fara zelfs bij Amos op de bank gesprongen, terwijl ik ook op de bank zat. Dus ja, Fara heeft een heel avontuur veroorzaakt door zich buiten in de struiken te verstoppen, maar ze heeft ook grote stappen gemaakt. Ze heeft nog een weg te gaan, maar ze is wel op de goede weg en dat geeft moed. Ze komt er wel. Daar ben ik van overtuigd. En dat avontuur? Ik heb al gekscherend gezegd: ze is niet weggelopen, maar ze was op assertiviteitscursus. Alleen moet ze dat misschien de volgende keer even van tevoren bij mij melden. En nu? Nu kunnen we komende maandag, met een gerust hart en twee apk-goedgekeurde katten de 15de verjaardag van Amos gaan vieren. Hieperdepiep Hoera!

                                                                                                                                                Fara

                                                                                                        

Amos

Wil je meer lezen over de avonturen van mijn katten?

https://www.facebook.com/profile.php?id=100064202494893